Kategorie
Bez kategorii

Rodzaje ścian działowych

Wybór rodzaju ściany zależy przede wszystkim od tego, jakie funkcje ma ona spełniać – na przykład zupełnie innego wyboru należy dokonać chcąc zapewnić właściwości izolacyjne a innego, gdy zależy nam wyłącznie na dekoracji.

Wybór rodzaju ściany zależy przede wszystkim od tego, jakie funkcje ma ona spełniać – na przykład zupełnie innego wyboru należy dokonać chcąc zapewnić właściwości izolacyjne a innego, gdy zależy nam wyłącznie na dekoracji.

Ceramiczne – buduje się je z cegieł na zaprawie cementowo-wapiennej, następnie pokrywa tynkiem (10-15 mm) lub zostawia nieotynkowaną. Takie ściany są odporne na uszkodzenia mechaniczne, mają dobrą izolacyjność akustyczną, są wytrzymałe, i niepalne oraz mają zdolność akumulacji ciepła. Ich wadą jest duży ciężar, w związku z czym musi był przy nich zastosowane wzmocnienie stropu. Najpopularniejsze materiały do stawiania ścian ceramicznych to cegły pełne lub dziurawki – które obniżają ciężar ściany (murowane na grubość ¼ cegły lub ½ cegły). Najszybciej stawia się ściany z pustakami ceramicznymi poziomo drążonymi typu Pd. Szybko i tanio buduje się też ściany z pustaków z ceramiki poryzowanej. Jeśli chcemy, aby cegły stały się elementem ozdobnym, to użyjmy cegieł klinkierowych – można wybierać w wielu kolorach i fakturach.

Z betonu komórkowego – jest to materiał lekki, ognioodporny, ma zdolność do akumulacji ciepła i jest wytrzymały. Nadaje się do stawiania ścian o dużych wymiarach. Do ścian działowych używa się bloczków (płytek) o grubości 6, 8, 11,5, 12 cm i gęstości 600 lub 700 kg/m3. Muruje się je zaprawą cementowo-wapienną na grube spoiny lub zaprawą klejową na cienkie spoiny. Jest to materia bardzo łatwy w obróbce, przycinaniu, mona go malować od razu po zagruntowaniu. Ma też wady: jest kruchy (trzeba uważać przy transporcie), jest porowaty i wymaga stosowania odpowiednich haków do zawieszania przedmiotów o dużej wadze.

Wapienno-piaskowe – mogą być budowane z cegieł pełnych, bloków drążonych i pełnych. S to materiały wykonane bardzo dokładnie, dzięki czemu można je murować na cienkie spoiny z zaprawy klejowej. Dostępne są też wyroby na wpust i wypust, co obniża zużycie zaprawy, a murowanie jest szybsze. Są stosunkowo ciężkie, a dzięki temu dają dobrą izolacyjność akustyczną. Ścianę taką pokrywa się tynkiem, albo zaraz po wyspoinowaniu maluje. Jeśli użyjemy cegieł o powierzchni łupanej lub skalistej, to ściana może być elementem dekoracyjnym. Materiały wapienno-piaskowe mają właściwości antyseptyczne, przez co zapobiegają rozwojowi grzybów i pleśni. Akumulują ciepło i wilgoć, wpływają korzystnie na mikroklimat pomieszczeń. Są jednak cienkie i kruche.

Gipsowe – ściany z płyt gipsowych stawia si szybko i nie trzeba ich tynkować, potrzebne jest tylko zaszpachlowanie. W pomieszczeniach wilgotnych należy je zaimpregnować i zabezpieczyć wszystkie elementy stalowe mające styczność z gipsem przed korozją. Nie można wykonywać bruzd w ścianach gipsowych ręcznie ani z zastosowaniem elektrycznych urządzeń udarowych. Używa się do tego bruzdownicy elektrycznej, wycinarek montowanych, wiertarek elektrycznych. ściana gipsowa o grubości 8 cm zapewnia izolacyjność akustyczną wystarczającą w mieszkaniu, jeśli dzielimy dwa segmenty w zabudowie szeregowej to konieczna jest grubsza – 17 cm z wełną mineralną. ściany gipsowe korzystnie oddziałują na mikroklimat pomieszczeń, ale są nieodporne na uszkodzenia mechaniczne.

Szklane – budowane z pustaków szklanych, czyli kształtek dwuściennych z powietrzem w środku o grubości 80 lub 100 mm. Można z nich wykonywać ściany proste lub w kształcie łuków. Stawia się je na konstrukcji z profili aluminiowych lub stalowych ze zbrojeniem z prętów pionowych i poziomych układanych między pustakami (można je zastąpić drabinkami montażowymi). Muruje się je tradycyjną zaprawą cementową, a do szczelin wprowadza się masę do spoinowania płytek ceramicznych. Można kupić gotowe rozwiązania systemowe z konstrukcją z PVC, aluminium lub z drewna. Pustaki układa się w profilach i zalewa zaprawą. Wybór pustaków jest ogromny – mogą być przezroczyste, kolorowe (barwione w masie lub malowane powierzchniowo), błyszczące, matowe, satynowane, a nawet malowane ręcznie. Doskonale przepuszczają światło, są elementem dekoracyjnym, są odporne na uszkodzenia mechanicznie, dają dobrą izolacyjność termiczną i akustyczną.

Z płyt gipsowo-kartonowych – to najłatwiejsze, i najczęściej stosowane rozwiązanie. Polega na wykonaniu stelaż z profili stalowych pionowych i poziomych i obłożeniu ich warstwą płyt gipsowo-kartonowych (grubości 12,5 mm), przestrzeń między płytami wypełnia się wełną kamienną lub szklaną. Izolacyjność akustyczną można w zależności od potrzeb podwyższać, kosztem zwiększenia grubości ścian: zastępując standardowe profile o wysokości 50 mm profilami 75 mm lub 100 mm, a przestrzeń między płytami wypełni grubszą izolacją; zastępując pojedynczą warstwę płyt gipsowo-kartonowych warstwą podwójną; stosując podwojenie – zarówno w konstrukcji jak i poszyciu z płyt, co podniesie izolacyjność aż o 20 dB. Ich połączenia z konstrukcją budynku uszczelnia się specjalną piankową taśm uszczelniającą. Zaletą jest możliwość nieskomplikowanego tworzenia zakrzywionych, skośnych i ażurowych ścian, prostota wykończenia, możliwość ukrycia instalacji oraz korzystny wpływ na mikroklimat. Z płyt gipsowo-włóknowych – są uniwersalne. Montuje się je na takich samych stelażach jak płyty gipsowo-kartonowe. Nie ma w ich montażu żadnych procesów mokrych, niezbędna jednak jest wysoka precyzja i ścisłe zachowanie wymagań technologicznych.

Stolarskie – najczęściej stawiane w domach drewnianych lub na poddaszach. Materiałem może być lite drewno lub płyty drewnopochodne: wiórowe, twarde pilśniowe lub sklejka. Ściany z drewna mogą być:

Płytowe – budowane są na szkielecie drewnianym, z dwóch stron okłada się go płytkami, panelami boazeryjnymi lub deskami. W przestrzeni między nimi umieszcza się wełnę mineralną. Jeśli ściana jest z płyt to można je pomalować.

Ramowo-płycinowe – mogą pełnić rolę przepierzenia, izolacji akustycznej nie zapewniają. Opierają się na drewnianym szkielecie, który jest widocznym elementem ściany. Wypełnia się go dekoracyjnymi płycinami z drewna albo płytami drewnopochodnymi (okleinowanymi fornirem lub pomalowanymi) lub z wypełnieniem ze szkła albo z papieru.

Do przedzielenia pomieszczenia można też użyć meblościanek, najlepiej regałów z półkami. Drewniane rozwiązania mają słabą odporność na wilgoć, są nieodporne na ogień oraz nie zapewniają izolacji akustycznej.